نشریه اینترنتی کافه داستان

بارکاز/داستان کوتاهی از حمید شریف زاده

cofedastan — Wed, 06 Jan 2010 07:53:43 GMT

کف دست اش را نشان داد. نشستم کنارش و نایلون ذرت را گذاشتم روی پاهاش. گفت:« واقعاً بهم عادت کردی؟» گفتم:« تا حالا کسی بهت عادت نکرده؟»

خیره شد به دریا. هنوز داشت گوشۀ لب اش را می جوید. انگار با خودش باشد گفت:« چه می دونم شاید.» گفتم:« عاشق چی، تا حالا هیچکی عاشقت شده؟» خندید:« گمون نکنم.» نگاه ام کرد:« حتماً از باکو خوشت اومده!» گفتم:« شهر قشنگی یه!» گفت:« مگه زشتی هاشم دیدی؟» گفتم:« به هر حال از این جا که مثل نقاشی بچه هاست؛ یه کشتی، چند تا ابر اون بالا، مرغای دریایی و اون جا هم ردیف خونه ها.» گفت:« توی یکی دو هفته اصل قضیه رو نمیشه دید.»

داشتیم از کنار سکوهای نفتی می گذشتیم که دکل های بلندشان پیدا بود.گفتم:« خب حالا اصل قضیه چی هست؟» شانه بالا انداخت. کشتی بوق کشداری زد بعد کج کرد و از جزیره فاصله گرفت.

آدم تنها/داستان کوتاه و شعری از نازنین رحیمی

cofedastan — Mon, 04 Jan 2010 21:35:18 GMT

با کسی بودن از کسی خواستن به کسی دادن همه لذتی در میان دارد.تو احساس می کنی اورا در بدن خود وارد کرده ای یا به بدن او وارد شده ای و چون میله ای دراز ویا شاید هم کج در مدلهای مختلف و در اندازه های گوناگون درمیان انگشتان مختلف حس اش می کنی می فشاری نوازش می دهی و …

دست های یخی/داستان کوتاهی از امین حیدری

cofedastan — Mon, 04 Jan 2010 21:26:18 GMT

مرد جوان آرام روی تخت خزید. حمیده به ساعت دیوار نگاه کرد. ساعت، 15:45 دقیقه را نشان می داد. مرد لب هایش را به سمت لبهای حمیده نزدیک کرد. بی اختیار سرش را برگرداند. خودش را در اختیار مرد گذاشته بود. دیگر هیچ احساسی نداشت. تنها به ساعت نگاه می کرد و ثانیه ها را می شمرد. وقتی ثانیه شمار آخرین ثانیه 16:45 را طی کرد از کنار مرد جوان که بی حال روی تخت خوابیده بود بلند شد.

ادبیات سینمایی شده است یا سینما ادبی؟ (چهار سلام و یک علامت سئوال)/علیرضا اجلی

cofedastan — Sat, 02 Jan 2010 16:16:18 GMT

سلام خانم نویسنده؛

. روزگاری می پنداشتم که نوشته ارزش دارد. نوشته و نویسنده، قلم و نگارش حرمت دارد.

. می نویسم، چاپ می کنم، به چاپ چندم می رسم و...

. ادبیات چشم آبی ندارد. ادبیات قرار داد های میلیونی ندارد. ادبیات شرکت های قدرتمند سینمایی ندارد.

. لوکیشن نویسنده در کنج خلوت ذهن اش است. لوکیشن نویسنده دغدغه های انسانی اش است.

. بد نیست یاد آور شوم که قصه با داستان فرق دارد:

تمرکز قصه بر حادثه و عمل بیش از شخصیت و فضا است. قصه اثر ادبی کمتر خود آگاهانه ای نسبت به داستان کوتاه است. شاید برای اینکه قصه به ادبیات شفاهی نزدیکتر است. در حالی که داستان کوتاه دارای پیچیدگی خاصی است.

ـــــــــــــ

اگر مطلبی در ادامه و یا در توصیف این موضوع در سایت یا وبلاگ تان منتشر کردید برای ما به ایمیل cafedastan@gmail.com ارسال کنید.

ـــــــــــــ

مریم: می دانم که دغدغه ی تو به زوال نرفتن ادبیات است که البته من در مقام یک معلم ادبیات که تفابل نزدیک با نسل امروز دارم به تو با اطمینان می گویم که تا مدتها کسی که بتواند این جسم نیمه جان را تکان بدهد،نداریم.

رضا جوانروح: میدانم که منظورتان کدام کتاب و کدام نویسنده سینمایی است! در مورد فرق قصه و داستان باید بیشتر از اینها نوشت تا جایگاه کتابها و امکان نقد منصفانه انها در شرایط وزنی یکسان فراهم شود .ان مجموعه قصه که منظور شماست ضعفهایی حتی در گروه قصه ها دارد .نه حوادث و نه عملها پخته شده و باورپذیر شده اند و نه فضای مفهومی و عملکردی.
امید به زایش کتابهایی با ارزش و با معنی.

آرش سپنتا: قسمت هایی از نقد محمود معتقدی: «چهار چهارشنبه و يک کلاه گيس» نخستين کارنامه فعاليت داستاني «بهاره رهنما» بازيگر سينما و تئاتر است. ريتم قصه ها گاه با سطرهاي طولاني و زودگذر و زماني هم با سطرهايي آميخته از حس و عاطفه يي عميق و سيال همراه است. نکته اساسي در اغلب داستان ها، سطحي بودن وقايع و آدم ها است که مخاطب چندان راهي به روانشناسي و فضاهاي زيبايي شناسانه آنها در فضاي گفتمان هاي جاري پيدا نمي کند. لحظه ها با سنگيني اشيا و حرف ها ميل به دنياي فيلم شدن و سينمايي دارند چرا که شکل توصيف ها و بسياري از گفت وگوها، با سکانس هاي سينمايي به نوعي درهم آميخته شده اند. به خصوص شيوه گزارشي متن، راه دروني شدن متن را کند و کندتر مي کند.

پرنده و قصاب/شعری از حسین سعیدی

cofedastan — Fri, 01 Jan 2010 16:24:18 GMT

پرنده که باشی، با فکری به بزرگی آسمان

و قلبی به پهنای پرواز

سخت ترین چیز برایت، حبس در قفس قصابی است

که هر از گاهی با دندانهای ریخته اش به تو لبخند بزند

وآب و دانی را از روی ترحم به تو بدهد

و از همه بدتر صدای تو را تقلید کند

که ترا ترغیب به آواز

کلاغ که باشی شاید کسی تو را نگاه نکند

ولی از شر قصابها نیز در امانی

معرفی یک کارگاه داستان نویسی

cofedastan — Thu, 24 Dec 2009 20:11:18 GMT

در این کارگاه آثار نویسندگانی مثل: ارنست همینگوی، ریموند کارور، چارلز بوکفسکی، ریچارد براتیگان و... بررسی می شود.

بار/داستان کوتاهی از حمید شریف زاده

cofedastan — Thu, 24 Dec 2009 00:41:37 GMT

ته بار اِل مانند و تاریک بود و با یک دیوارۀ مشبک از سالن اصلی جدا می شد و از همان جا هم نور ضعیفی می گرفت. دور تا دور کاناپه های ارزان چیده بودند و وسط یک طاووس خشک شده روی پایه ای برنجی با دهان باز و چشم های وق زده نگاهم می کرد. انگار چیزی را که می دید باور نمی کرد. تو نخ طاووس بودم و هنوز چشم ام به تاریک روشن عادت نکرده بود که سایه وار خزید و گردنم حلقه شد توی دست هایش. تازه حالیم شد که یک هوا از من بلندتر بود.

اسم من عباس نیست/داستان کوتاهی از اسری قراچه

cofedastan — Sun, 20 Dec 2009 04:57:18 GMT

آره این روزا بیشتر احساس می کنم که دوستش داشتم.اما نمی دونم که اونم منو دوست داشت یا نه.اصلا می تونست دیگه کسی رو دوست داشته باشه یا نه.تو عمرش فقط عاشق دو نفر شده بود.یکیش که از همون عشقای نوجوونی بود اون یکی هم که اواخر زیاد یادش می کرد مال روزایی بود که تازه مادرش فوت کرده بود.دختر یکی از بستگان نه چندان دورشون که باهاشون رفت و آمد نداشت.عباس جز به من و خانوادم که از بچگی با هم بزرگ شده بودیم و یکی دو تا از خانواده های فامیل به کسی علاقه ای نشون نمیداد.از همون روزای اول متوجه علاقش شده بودم چون بیشتر از معمول حواس پرت و پرانرژی شده بود.

این جا همه چیز عادیست!/داستان کوتاهی از نرجس هاشمی

cofedastan — Sat, 19 Dec 2009 16:33:18 GMT

بیش تر وقت ها روی شبکه خبر است تا بابا خونه است همیشه می توان به این طریق بودن و نبودن بابا را حس کرد.من روی کاناپه می نشینم و یک سیب دستم می گیرم کارد را بر می دارم بابا عصبانی می شود و می گوید : دروغ محض اینها خجالت نمی کشند و کنترل را به دست می گیرد و تلویزیون را خاموش می کند .تلفن خانه به صدا در می اید و بابا قصد بیرون رفتن از خانه را دارد می ایستد و می گوید : با من کار داشتند من نیستم.

دست ها بالا!/داستان کوتاهی از محمد امین محمدی

cofedastan — Sat, 19 Dec 2009 16:25:58 GMT

اوایل زیاد تحویلش می‌گرفتم شاید خجالت بکشد و دست از زندگی‌ام بردارد. اما دیدم نه خیلی زود آمد خواست با پرویز خویش شود. این آشی بود که خودم پخته بودم. وقتی از پرویز می‌خواستم عکس العملی نشان بدهد بی‌انصاف فقط می‌خندید.